یک انتخاب تنها زمانی می‌تواند شخصی باشد که به زندگیِ فردی دیگران آسیبی نزد و به حریم آن‌ها وارد نشود. خوردن گوشت و سایر محصولات حیوانی نیازمند کشتن حیوانات و بهره‌‌کشی از آن‌ها است. این حیوانات همگی حسمند بوده و همچون انسان از حقوق اولیه‌ای چون حق زندگی و آزادی برخوردار هستند. بنابراین خوردن حیوانات یا محصولات آن‌ها یک انتخاب شخصی نیست، چون طرف دیگری را نیز شامل می‌شود که حقوق اولیه‌اش پایمال می‌شود. مثال‌هایی از این دست در رابطه‌های انسانی نیز می‌تواند کمک کننده باشد. کشتن یک فرد دیگر، تجاوز به یک انسان و یا کودک‌آزاری هم در اساس انتخاب یک شخص هستند. اما انتخابِ هیچ کدام از قربانی‌های این اتفاق‌ها مردن یا مورد آزار و تجاوز قرار گرفتن نبوده‌است. توجه کنیم که همه‌ی جانوران، چه انسان و چه حیوان حسمند هستند (یعنی لذت و درد را درک می‌کنند) و این قیاس مع‌الفارق نیست.

حال شاید این مساله مطرح شود که ما برای بقای خود ناچار هستیم به حریم حیوان‌ها وارد شده و از آن‌ها استفاده کنیم. این درست است که زمانی انسان‌های کوچ‌نشین برای گذران زندگی و تامین نیازهایشان ناچار به شکار حیوانات و استفاده از آن‌ها بودند. اکنون هم بسیاری از بادیه‌نشینان، روستاییان یا عشایر برای حفظ زندگی‌شان مجبور به این کار هستند. اما انسان مدرن که اغلب جمعیت روی زمین را تشکیل می‌دهد، دیگر برای بقای خود نیازی به کشتن حیوانات و بهره‌کشی از آن‌ها ندارد. بنابراین، وقتی الزامی به کشتن حیوانات و بهره‌کشی از آن‌ها نیست، چرا مهربان بودن‌ را انتخاب نکنیم؟

این درست است که سالیانه بیش از 70 میلیارد حیوان زمینی و بیش از 100 میلیارد حیوان آبزی برای غذای انسان به دنیا آورده می‌شوند که حقیقتاً جمعیتی فراتر از تصور است. اما باید دقت کنیم که این میلیاردها حیوان برای مصرف غذای انسان، در پاسخ به تقاضای او و به طور غیرطبیعی تولید می‌شوند. ایجاد این جمعیت از حیوانات مستلزم تولید بسیار انبوه غلات و دانه‌ها برای تامین غذای آن‌ها، استفاده‌ی سرسام‌آور از آنتی‌بیوتیک‌ها و منابع آبی است. زمانی که تقاضای انسان کم شود، تولید و عرضه نیز به موازات آن کاهش می‌یابد. بی‌گمان این اتفاق یک‌شبه رخ نمی‌دهد. این فرض محال است که تصور کنیم ناگهان همه‌ی این میلیارد حیوان آزاد شده و در محیط‌های شهری رها شوند. همینطور که انسان‌ها با انتخابی آگاهانه مصرف گوشت و محصولات حیوانی خود را کاهش می‌دهند، به‌تدریج و با گذر زمان صنایع، تولید حیوانات را نیز کم می‌کنند. بدین‌ترتیب، در حالت ایده‌آل، تولید میلیاردی حیوانات در صنایع منسوخ خواهد شد. برای حفظ نسل و جلوگیری از انقراض حیوانات دامی چون گوسفند، گاو، مرغ، خوک و غیره، می‌توان از شماری از آن‌ها در پناهگاه‌های حیوانی مراقبت کرد.

تا به حال فکر کرده‌اید که غذای این میلیاردها حیوانی که ما انسان‌ها پرورش می‌دهیم تا بکشیم و بخوریم، از کجا تامین می‌شود؟ بله، از زمین‌های زراعی انبوه سویا، ذرت و غلات که برای فراهم کردن خوراک دام‌ها ایجاد شده‌اند. بخش اعظم نابودی جنگل‌ها و حیات وحش نه برای تامین غذای مستقیم انسان، که برای تامین غذای دام‌هاست. برای تولید یک کیلوگرم گوشت حیوانی به 10 تا 20 کیلوگرم غلات نیاز است که از نظر اتلاف انرژی، آب و زمین اصلا به صرفه نیست. این در حالی است که تخمین‌ها نشان می‌دهد برای تامین غذای یک وگان به یک‌هجدهم مساحت زمین‌ زراعی نیاز است نسبت به فردی که محصولات حیوانی نیز مصرف می‌کند (لینک به منبع). مطالعات بزرگ آکسفورد نیز نشان می‌دهد با اتخاد یک سبک زندگی گیاه‌خواری یا وگان، منابع جهانی تا ۷۶ درصد کمتر مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرد (لینک از حسام).

انسان برای بقا نیاز به خوردن گیاهان دارد. از نظر فرگشت منطقی نیست که گیاهان درد و رنج را ادراک کنند چون قدرت حرکت و پاسخ سریع ندارند. حتی اگر گیاهان درد و رنج را درک می‌کردند، باز هم سبک زندگی وگان به تولید و کشتن گیاهان کم‌تری نسبت به سبک زندگی‌ای دارد که محصولات حیوانی را نیز شامل می‌شود.

ابتدا باید دقت کنیم که اغلب کارگران سلاخی‌خانه‌ها که درابتدا از سلامت روحی برخوردارند (یعنی از بیماری دیگرآزاری رنج نمی‌برند)، از روی ناچاری تن به این کار می‌دهند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد که کارگرانی که مجبور هستند روزانه ده‌ها حیوان را بکشند در معرض انواع بیماری‌های روحی-روانی است. به طور مثال اکثر کارگران سلاخی‌خانه‌ها از استرس پس از شوک (post-traumatic stress)، اختلالات اضطرابی، سوء مصرف الکل و بی‌خوابی رنج می‌برند (لینک به منبع). همچنین به دلیل اینکه این کارگران هر روز در معرض باقت‌های تازه‌ی حیوانات و انواع ویروس‌ها و میکروب‌های حیوانی هستند، اغلب پس از چند سال دچار بیماری‌های خودایمنی می‌شوند و ریسک سرطان آن‌ها چندین برابر سایر افراد جامعه است (لینک به منبع فارسی یا انگلیسی). هنگامی که بیش‌تر یا همه‌ی جمعیت انسان‌ها گیاه‌خوار شوند، تقاضای گوشت و محصولات حیوانی کاهش می‌یابد اما در عوض تقاضای میوه‌جات، دانه‌جات و سایر محصولات گیاهی و کشاورزی افزایش می‌یابد. بدین‌ترتیب فرصت‌های کاری بسیار زیادی فراهم می‌شود و کارگران از سلاخی‌خانه‌ها به باغ‌ها سوق داده می‌شوند. باغ‌ها و زمین‌های زراعی محیط‌های بسیار مناسب‌تری برای کار هستند و ریسک مضاعفی برای بیماری‌های روحی ایجاد نمی‌کنند.